خنک کننده روغن استفاده از روغن موتور به عنوان خنک کننده است که معمولاً برای حذف گرمای اضافی از یک موتور احتراق داخلی استفاده می شود. موتور داغ گرما را به روغن منتقل می کند و سپس معمولاً از یک مبدل حرارتی عبور می کند که معمولاً نوعی رادیاتور است که به عنوان خنک کننده روغن شناخته می شود. روغن خنک شده به جسم داغ برمی گردد تا به طور مداوم خنک شود.
خنک کننده روغن معمولاً برای خنک کردن موتورهای موتورسیکلت با عملکرد بالا که با مایع خنک نمی شوند استفاده می شود. به طور معمول، لوله سیلندر به روش سنتی موتور سیکلت با هوا خنک می شود، اما سرسیلندر از خنک کننده اضافی سود می برد. از آنجایی که در حال حاضر یک سیستم گردش روغن برای روانکاری موجود است، این روغن نیز با لوله به سر سیلندر منتقل می شود و به عنوان خنک کننده مایع استفاده می شود. در مقایسه با سیستم روغنی که صرفاً برای روانکاری استفاده می شود، خنک کننده روغن به ظرفیت روغن اضافی، سرعت جریان بیشتر در پمپ روغن و یک خنک کننده روغن (یا یک خنک کننده بزرگتر از حالت عادی) نیاز دارد.
اگر خنک کننده هوا برای بیشتر زمان کار کافی باشد (مانند یک موتور هوا در حال پرواز یا یک موتور سیکلت در حال حرکت)، خنک کننده روغن یک راه ایده آل برای مقابله با مواقعی است که به خنک کننده اضافی نیاز است (مانند تاکسی موتور هوا قبل از برخاستن، یا موتورسیکلت در ترافیک شهری). اما اگر موتور یک موتور مسابقه ای است که همیشه مقادیر زیادی گرما تولید می کند، خنک کننده آب یا مایع ممکن است ارجح باشد.
موتورهای هوا خنک ممکن است در هنگام فرود از ارتفاع کروز قبل از فرود در معرض "خنک شدن شوک" قرار گیرند. در هنگام فرود، نیروی بسیار کمی مورد نیاز است، بنابراین موتور به عقب برگشته و در نتیجه گرمای بسیار کمتری نسبت به هنگام حفظ ارتفاع تولید می کند. در هنگام فرود، سرعت هوای هواپیما افزایش می یابد و به طور قابل توجهی سرعت هوای خنک کننده موتور را افزایش می دهد. این عوامل ممکن است باعث ترک خوردن سر سیلندر شوند. اما استفاده از سرسیلندرهای خنک شده با روغن به طور قابل توجهی مشکل را کاهش می دهد یا از بین می برد زیرا سر سیلندرها اکنون "روغن گرم شده اند".
در دهه 1980، سوزوکی از سیستم خنککننده روغن SACS در دوچرخههای ورزشی GSX-R استفاده کرد، اما بعداً به سیستم خنککننده آبی روی آورد.[1]
موتور وانکل علاوه بر خنک کننده مایع، خنک کننده روغن نیز برای مدیریت موفقیت آمیز گرمای بیش از حد خود دارد. این موتور چرخشی بیشتر به دلیل کاربرد آن در مزدا RX-7 و RX-8 مشهور است.
روانکاری شکل ابتدایی خنک کننده روغن است. برخی از موتورهای اولیه با سرعت آهسته میچرخند، یک "قاشق پاشیدن" در زیر انتهای بزرگ شاتون دارند. این قاشق در روغن کاروان فرو می رفت و روغن را به اطراف پرتاب می کرد، به این امید که قسمت زیرین پیستون خنک و روان شود.
روغن نقطه جوش بالاتری نسبت به آب دارد، بنابراین می توان از آن برای خنک کردن اقلام در دمای 100 درجه سانتیگراد یا بالاتر استفاده کرد. با این حال، آب خنککننده تحت فشار نیز ممکن است از 100 درجه سانتیگراد تجاوز کند. روغن یک عایق الکتریکی است، بنابراین میتوان آن را در داخل یا در تماس مستقیم با تجهیزات الکتریکی مانند ترانسفورماتورها استفاده کرد. روغن از قبل به عنوان روانکننده وجود دارد، بنابراین نیازی به مخزن خنککننده اضافی، پمپ و یا رادیاتور نیست (اگرچه همه این موارد ممکن است نیاز به خوردگی آب داشته باشند. بازدارنده/بازدارنده زنگ، در حالی که روغن به طور طبیعی به جلوگیری از خوردگی کمک می کند. بنابراین، اگر از طریق خرابی واشر، روغن خنک کننده وارد شود، مثلاً به محفظه احتراق یا مخزن، این امر صرفاً یک ناراحتی خواهد بود. اما اگر آب خنک کننده به طور مشابه نشت کند، ممکن است آسیب قابل توجهی به موتور رخ دهد.روغن خنککننده ممکن است به خنککننده اجسام در دمای حدوداً 200 تا 300 درجه سانتیگراد محدود شود، در غیر این صورت ممکن است روغن تجزیه شود و حتی رسوبهای خاکستری به جا بگذارد. آب خالص ممکن است تبخیر یا بجوشد، اما نمیتواند تجزیه شود، اگرچه ممکن است آلوده و اسیدی شود. اگر خنککننده به سیستم اضافه شود، معمولاً آب در دسترس است، اما ممکن است روغن مانند آب قابل حرارت باشد یا روغن گرما یا گرما نباشد. حدود دو برابر روغن است، بنابراین حجم معینی از آب ممکن است گرمای موتور را بیشتر از همان حجم روغن جذب کند. بنابراین، اگر موتوری به طور دائم مقادیر زیادی گرما تولید کند، آب ممکن است خنک کننده بهتری باشد و برای موتورهای با کارایی بالا یا مسابقه ای بهتر باشد.
